Przez okno w moim pokoju widać jak na dłoni dworzec kolejowy i dachy miasta na zboczu po drugiej stronie. Pokój mieści się na ostatnim piętrze hotelu, wiekowej kamienicy, a kamienica stroi na górnym końcu ulicy. Dworzec jest na dolnym, widzę wszystko jak z jaskółczego gniazda.

Fajne to Porto, choć strasznie nieogarnięte. Najlepiej chyba to opisać tak: połowa domów jest zamieszkałych, a polowa nie. Z tej zamieszkałej połowy kolejna połowa wygląda, jakby mieszkańcy wprowadzili się kwadrans temu i dlatego bety piętrzą się w oknach, na schodach a garnki i miednice na balkonie. Druga połowa to mniej więcej standardowo wyglądające kamienice, a trzecia połowa, to dobudówki na dachach, z blach garażowej czy z plastiku, kurniki wciśnięte w zaułki, zakamarki i przestrzenie miedzy kominami - to jest najmniejsza płowa z tych trzech zamieszkałych. Natomiast niezamieszkana polowa to w połowie domy puste lub z kartkami na oknach - czyli do wynajęcia, a druga polowa, to wypalone ściany, fasady kamienic, zapadłe dachy, urwane podłogi, strzępy budynków mające się zamiar zaraz zawalić, a może dopiero popołudniu.

Do tego wszystkie ulice prowadzą w dół albo w górę - wyłącznie stromo. Jest ich taki labirynt, ze z dowolnie wybranego punktu A do przypadkowego punku B można zawsze wybrać taka drogę, ze będzie się szło tylko w dół albo tylko w górę. Wszechobecny brud, odpadki i śmieci, trochę masakra. W stosunku do Delhi podstawowa różnica jest taka, ze Delhi jest zamieszkane w 120% a Porto na oko w jakiś 45% najwyżej. A pierwsza w stosunku do reszty Portugalii różnica, która się rzuca w oczy - to sklepy. Są małe warzywniaki sprzedające ziemniaki i melony, są rzeźnickie sklepy mięsne, ale nie te z pakowanymi próżniowo w plastik kiełbasami, ale całymi tuszami, z których można wykroić kawał polędwicy, odkrajany wielkim nożem albo tamten kawałek kości, z którego cieknie krew a nie solanka. Nie ma natomiast chleba i to jest trochę tajemnicze, albowiem w kawiarenkach serwują tosty. Skąd chleb?

Znalazłem też kilka księgarni, a w nich trochę książek po angielsku. Stare, przykurzone pomieszczenia ze stosami wiekowych książek i tym zapachem leciwego papieru, kurzu. Niestety króluje King, Dan Brown i bliżej mi nieznani autorzy światowych bestselerów, których okładki epatują pistoletami, krwawymi plamami i sekretami ciemnych zaułków. Na szczęście w w jednej z uliczek natrafiłem na antykwariat, cale skrzynki książek! Nie tak, jak w Coimbrze, gdzie jedyna księgarnia dysponowała sześcioma kryminałami w języku angielskim (w końcu miasto uniwersyteckie, stare jak samo piekło), a tam za jedyne dwa i pół eruo kupiłem ponad 1300 stron zadrukowanych maczkiem - James Clavell "whirwind". Będzie na powrót.

“Masz może szluga” - zagadują do mnie rastaman z rastamanką. Mijam ich, siedzą przy kawie, stolik malutkiej knajpki stoi na chodniku. “Jasne, proszę dwa”, ale “spoko, my jednego tylko potrzebujemy”, jednak “weźcie dwa, jeśli macie ochotę zapalić papierosa” — i tak się zapoznajemy. Oni mieszkają w Lousa, malutkiej miejscowości u stóp gór, ale już niedługo wyprowadzają się. Rastamanka pochodzi z Austrii i wracają w jej rodzinne strony.

Skończył delektować się whiskey pod plażowym parasolem i ruszył na południe. Gościnność Portugalczyków poznał zaraz za granicą, na pierwszym postoju. Kierowca zajechał pod gigantyczne szklane akwarium położone na wzgórku za miastem, pełniące rolę centrum komunikacyjnego i oświadczył, co następuje: jest szesnasta i za godzinę będzie szesnasta, albowiem zmieniamy czas, i właśnie za godzinę podjedzie tu następny autobus - i tyle go widzieli. Pasażerowie rozpęłzli się po okolicy.

W cieniu pod ścianą siedziało dwóch takich, w słomkowych kapeluszach, z plecakami i gitarą, gestykulujących energicznie, a ich mowa opierała się na dźwięcznych "s" oraz "sz". Ich język brzmiał podobnie do rumuńskiego, trochę może jak rosyjski, nuta słowiańskiego, ale jednak zupełnie inaczej. Trzeba zbadać. Poczęstował ich szlugiem, to sprawdzony pretekst. Jeden z nich właśnie kończył skręcać jointa, drugi szedł po browary, rysowała się wspólna płaszczyzna porozumienia. Mieszkali w Sintrze, mieście słynnym z bajkowego pałacu na wzgórzu. Od słowa do słowa, pojawia się opcja na wspólny transport z Lizbony, grill, piwo, a całość ewoluowała ku tak zwanej trzydniówce.

Żal opuścić Sintrę nie zwiedziwszy bajkowego pałacu -  z drugiej strony zatankowana terenówka kusiła, więc krążyli bez końca po okolicznych krętych drogach.

Dla równowagi dalej wyruszył stopem. Długo maszerował wzdłuż wybrzeża, droga powoli opuszczała teren zabudowany. Sielskie popołudnie, słońce powoli zmierzało ku pełnemu zanurzeniu w oceanie. Ruch samochodowy był w zaniku, więc doposażył się w małym, zapadłym sklepiku, kupując przykurzoną butelkę wina. Lekkość ducha, asfalt pod stopami, plecak i portugalskie wiochy, pełne pustych domów i ceramicznych tabliczek z nazwami ulic. Nocleg złapał go w zupełnej dupie.

Poranek minął na bezskutecznym wymachiwaniu kciukiem w kierunku mijającyc samochodów. Czas mijał, aż zainwestował w zorganizowany transport drogowy, wieczorem znalazł się w Coimbrze.

(..)rano przybyłem sobie do Sevilli, zmarznięty na kość klimatyzacją.
Przy wyjściu z autobusu zahaczyłem o drogę jednego takiego, czarnego z
kręconymi wlosami i sporym plecakiem, gdzie tu jest centrum. Z daleka
było widac, ze nie stad jest i wiedzieć nie będzie, ale to nie o to przecież chodzi, więc poszliśmy na
śniadanie na skwer przed katedrą. (…)

Fajna ta Sevilla, zdecydowanie na plus  - w porównaniu z tym bezpłociowym Mediolanem
- słońce od rana się rozkręca i już czuć coś jakby żar z nieba lejący
się. Myślś, że zacznę od zwiedzenia katedry (powinno być chłodno) i
jakiegoś muzeum (liczę na klimę). A potem to tylko zimne piwo zostanie.